De vraag “Waarom is de lucht blauw?” lijkt eenvoudig, maar erachter schuilt een elegant mechanisme van de interactie tussen licht en materie. Het antwoord ligt in de natuurkunde – meer specifiek in een fenomeen dat bekend staat als Rayleigh-verstrooiing. Dit is het proces waarbij luchtmoleculen zonlicht verstrooien afhankelijk van de golflengte.
Adverteren
Zonlicht, of wit licht, bestaat uit alle kleuren van het zichtbare spectrum – van violet (de kortste golflengte) tot rood (de langste). Wanneer zonlicht door de atmosfeer gaat, botst het met stikstof- en zuurstofmoleculen. Korte golflengten (blauw en violet) worden veel sterker verstrooid dan lange golflengten.
Maar als violet licht nog sterker wordt verstrooid dan blauw, waarom zien we dan geen paarse lucht? De reden is dat het menselijk oog minder gevoelig is voor violet, en een deel van dit licht wordt geabsorbeerd door de ozonlaag. Daardoor wordt blauw de dominante waargenomen kleur.
Interessant is dat de lucht op andere planeten er anders uit kan zien. Op Mars, waar de atmosfeer dun en stoffig is, heeft de hemel een roze-bruine tint. De stofdeeltjes zijn er groter en verstrooien licht anders, bij voorkeur met langere golflengten, waardoor deze ongewone kleur ontstaat.
