Persoonlijke grenzen gaan niet over vervreemding, maar over respect. Veel mensen denken ten onrechte dat het stellen van grenzen kilheid of wantrouwen betekent. In werkelijkheid vormen gezonde grenzen de basis van volwassen, stabiele en oprechte relaties. Ze definiëren waar ‘ik’ eindigt en ‘jij’ begint, en ze helpen de persoonlijke integriteit te behouden, zelfs in de meest intieme relaties.
Adverteren
Grenzen kunnen emotioneel, fysiek, tijdelijk en waardegebonden zijn. Weigeren om bijvoorbeeld een traumatisch verleden met een nieuwe partner te bespreken is geen geheimhouding, maar zelfzorg. Een verzoek om na 22.00 uur niet te bellen is geen afwijzing, maar een behoefte aan persoonlijke ruimte. Het vermogen om dergelijke grenzen duidelijk te formuleren is een teken van emotionele volwassenheid.
Problemen ontstaan wanneer grenzen ontbreken (‘opgaan’ in een ander) of ondoordringbaar worden (angst voor intimiteit). In het eerste geval verliest iemand zichzelf; in het tweede geval ontneemt hij of zij zichzelf de mogelijkheid tot een ware verbinding. Een gezonde middenweg is flexibiliteit: grenzen kunnen verruimen of versmallen, afhankelijk van het niveau van vertrouwen.
Problemen met grenzen stellen vinden vaak hun oorsprong in de kindertijd. Als een kind genegeerd, gedwongen of juist overbeschermd werd, leerde het nooit zijn eigen grenzen te voelen. In de volwassenheid uit zich dit in een afhankelijkheid van goedkeuring, een angst voor conflicten of agressief terugtrekken.
